Linki:



Kontakt:

Agnieszka
(+48) 796 558 090

Historia

 

HISTORIA

BIAŁEGO OWCZARKA SZWAJCARSKIEGO

BERGER BLANC SUISSE

FCI NR. 347

 

Historia rasy jaką jest Biały Owczarek Szwajcarski, jest opowieścią smutną, zmuszającą do refleksji, ukazującą jak niewiedza, ignorancja, brak otwartości myślenia ze strony nas ludzi ,doprowadziłoby to do wyniszczenia tej wspaniałej, wszechstronnie uzdolnionej rasy jaką są BOS-y.

EUROPA

 

Historia Białego Owczarka Szwajcarskiego (BOS) jest bardzo ściśle związana z Owczarkiem Niemieckim (ON). Przodkami dzisiejszych owczarków, były psy które w średniowieczu były używane do obrony i pilnowania dobytku, które przez wszystkie lata ulegały zmianom. W środkowej Europie do pilnowania owiec oraz dobytku ludzie używali psów zwanych hovavartami. Słowo to w staroniemieckim oznacza stróża, psa podwórzowego, a ze względu na wykonywane przez niego zadanie- pilnowanie stad owiec- nazywano te psy owczarkami.W tych odległych czasach owczarki były bardzo mocno zróżnicowane.

Np. owczarki z Turyngii i Saksonii- były to małe, żywe psy o stromych kończynach, wilczoszarej sierści i małych ostrych uszach.

Owczarki z Witembergii i innych krain południowych Niemiec, to psy o obwisłych uszach, nieco flegmatycznym temperamencie, grubą kością ,mocnym zadem i pojemną klatką piersiową, o kolorze przeważnie białym lub łaciatym.

Pod koniec XIX wieku na dworze Habsburgów trzymano takie psy, ponieważ dobrze pasowały do ubranych  na biało Dam i do ulubionych, siwych koni rasy lipicańskiej.

W XIX wieku w Środkowej Europie wraz z rozwojem miast, rozwijała się także przestępczość. Różne służby, policja wojsko szukały psa, który pomógłby im w codziennej, nieraz niebezpiecznej pracy. Oczywiście wobec psa służbowego były stawiane dość wysokie wymagania, nie wszystkie psy mogły je spełniać. W latach 1891-1894 w Niemczech powstał związek o nazwie PHYLAX, działający na terenie środkowych i północnych Niemiec. Głównym działaniem tego związku była propagacja hodowli psów użytkowych, i to właśnie w psach owczarskich upatrywano dobry materiał na psa służbowego tak bardzo poszukiwanego. Pomimo iż związek PHYLAX istniał tylko osiem lat, to bardzo się przysłużył owczarkom gdyż zwrócił uwagę na wartość tkwiącą w psach pasterskich. . Pierwsze doniesienia związane z białymi owczarkami pochodzą z XIX wieku. W roku 1882, na wystawie psów w Hanowerze, zaprezentowano jednolicie białego, krótkowłosego owczarka o imieniu Greiff (ur. 1879). Niestety obecnie nic nie wiadomo o jego przodkach. Na kolejnej wystawie psów, w 1887 roku, Greiffowi towarzyszyły dwie córki, równie białe Greiffa i Russin.

3 kwietnia 1899 roku rotmistrz von Stephanitz i jego przyjaciel Artur Mayer

 byli w Karlsruhe na wielkiej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej. Na wystawie tej uwagę oby Panów zwrócił pies średniej wielkości, płowo szary wyglądem przypominającym wilka. I choć obaj Panowie interesowali się rodzimymi owczarkami i doskonale znali ich użytkowość nigdy wcześniej nie spotkali tak doskonałego przedstawiciela. Był to typ pierwotny - silny, sprężysty, wytrzymały i inteligentny. Pies który zwrócił ich uwagę wabił się HEKTOR Linksrhein. HEKTOR był owczarkiem pracującym o dużych zdolnościach i pomimo wilczego wyglądu posiadał pasję aby służyć człowiekowi.

Na wspomnianej wcześniej wystawie rotmistrz i jego przyjaciele utworzyli Zrzeszenie dla owczarków niemieckich zwane w skrócie SV (Schaferhundverein). Rotmistrz von Stephanitz kupił HEKTOR-a do swojej hodowli w Grafrath i nadał mu imię HORAND von Grafrath. HORAND został zarejestrowany pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich.

 

Tak właśnie pojawił się protoplasta rodu owczarków niemieckich. "Horand ucieleśniał dla entuzjastów rasy spełnienie ich najdroższych marzeń. Był to pies jak na te czasy duży (61cm) o potężnej budowie, pięknych liniach i szlachetnej głowie. Był silny i sprężysty jak stalowy drut. Jego wspaniałej budowie odpowiadał charakter. Horand był cudowny w posłusznej wierności dla swojego Pana był prostolinijny i szczery. Miał naturę dżentelmena, połączoną z nieograniczoną pasją życia i pracy. Mimo, że nie otrzymał wielkiej tresury w młodym wieku był przy boku swego pana uważny na jego najmniejsze skinienie. Pozostawiony sam sobie stawał się skończonym rozrabiaką i niepoprawnym prowokatorem bójek. Zawsze dobrze usposobiony wobec spokojnych ludzi, nieufny ale nieulękły wobec obcych, przepadał za dziećmi. Jego błędy w zachowaniu były wadami wychowania, nigdy skłonnościami charakteru. Horand cierpiał po prostu na nadmiar niespożytej energii i był szczęśliwy i wniebowzięty, kiedy ktoś się nim zajął - był wtedy najszczęśliwszym z psów'

Zapytacie pewnie a gdzie tu BOS-y?

Otóż w hodowlach ON w licznych miotach zaczęły się rodzić szczeniaki o całkowicie białym umaszczeniu. W zasadzie wszystko było dobrze aż do 1933 roku, niemiecki SV, odrzucił biały kolor jako"wadliwy" cechy rasy i odmówił rejestracji białych psów chyba że były w starym stylu typu niemieckich psów pasterskich. W 1960 wprowadzono zmiany do standardu SV wszystkie białe psy były zdyskwalifikowane. Białe szczenięta zazwyczaj zaczerpnięte z miotów psów produkujących białe szczenięta zostały uważane za niepożądane w hodowli. Wiele krajów na całym świecie, które dołączyły do ​​ścisłego standardu SV również wykreśliły białego psa ze swojego wzorca. Zmiany w standardzie spowodowały że Europejscy hodowcy zabijali swoje białe szczenięta natychmiast po urodzeniu. Białe psy zostały niemal wyeliminowane w Niemczech i całej Europie.

Jak zatem przetrwały?

W 1913 roku w Stanach Zjednoczonych Ameryki powstaje German Shepherd Dog Club of America. Jego założycielami są Anne Tracy i  Benjamin Throop.

 

Będąc w Niemczech Anne Tracy poznała Białe Owczarki z hodowli Hohenzollernów, i wywarły one na niej niezapomniane wrażenie, które było na tyle mocne, że pani Tracy postanowiła się oddać hodowli Białych Owczarków. To właśnie z hodowli Ann Tracy Kennels Stonihurst pochodzą pierwsze zarejestrowanae w American Kennel Club czyli AKC - największej organizacja kynologiczna w USA skupiająca szereg klubów-Owczarki Niemieckie o białym kolorze. Były to urodzone  27 marca 1917  Edmund, Eadrid, Eric i Elf. Edmund był pierwszym Białym Owczarkiem Niemieckim jaki kiedykolwiek został zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych.

Kolejną osobą która przyczyniła się do przetrwania rasy jest także Amerykanka Geraldine Rockefeller

W 1923 roku Pani Rockefeller importuje kilka Owczarków Niemieckich z

najlepszych niemieckich linii hodowlanych, mieszkajaca w posiadłosci o powierzchni ponad

2000 akrów w Morris County ( New Yersey). W tej hodowli

Giralda Farm hoduje linie psów czysto czarnych, białych i kolorowych Owczarków

Niemieckich. Jej psy sa znane z najlepszej jakosci i wiele psów ma korzenie w jej

hodowli.

Geraldine Rockefeller była także sędzią w najważniejszych wystawach w każdym amerykańskim stanie, jak również w Niemczech, Kanadzie, Irlandii i Anglii. Była pierwszą kobietą, zaproszoną do oceny na Westminster Kennel Club w 1924 roku, gdzie została zaproszona do oceny Best in Show. Założyła Klub Dog Morris i Essex, który przez trzydzieści lat, sponsorował coroczną wystawę, która stała się znana na całym świecie jako najbardziej prestiżowa.

Kolejnym krajem jaki pomógł niewątpliwie przetrwać BOS-om jest Kanada. Niestety do dnia dzisiejszego nie wiadomo kiedy pierwszy Owczarek Niemiecki znalazł się w Kanadzie. W 1919 roku w kanadyjskiej księdze rodowodowej pojawia się zapis o rejestracji pierwszego ON-ka. Lecz w kanadyjskiej księdze rodowodowej nie były zapisywane informacje o umaszczeniu aż do 1959 roku. W 1922 roku przez Pana H.B. Boyda zostaje założony Kanadyjski Związek Owczarka Niemieckiego, o prawie identycznym z amerykańskim programem hodowlanym. Pierwsza wiarygodna data pojawienia się Białych Owczarków w Kanadzie jest to 10 lat po II wojnie światowej.

Jednakże zmiany wzorca o jakich pisałem wcześniej wprowadzone 1960 roku przez niemiecki SV dosięgły białego owczarka i w Ameryce. Psy posiadające więcej niż 50% białego koloru zostają uznane za albinosy! Pomimo sprzeciwów GSDCA większością głosów bo 306 za i 110 przeciw akceptuje nowy niemiecki standard hodowlany. W 1968 roku zakaz hodowania i wystawiania Białych Owczarków jest już faktem. Są one rejestrowane lecz dyskwalifikowane ze względu na kolor sierści. W 1964 roku w celu ochrony Białego Owczarka został utworzony pierwszy Klub Białego Owczarka. Klub w Maryland nazywał się White German Shepherd Club czyli GWSD, w 1976 roku nazwa została zmieniona na American Shepherd Dog Club a w 1977 roku na White German Shepherd Dog Club International.

W 1970 roku, Pani Agatha Burch

Sprowadza do Szwajcarii psa  urodzonego 15.06.1966r o imieniu Lobo

Który zostaje wpisany do Szwajcarskiej Księgi Hodowlanej Psów (SHSB). Dzięki uporowi pani Burch w roku 1973 w SHSB zostaje zarejestrowanych czterech potomków psa Lobo i Blinkbonny Lilac. Dzięki potomstwu Lobo, a także kolejnym importom z USA i Kanady ta wspaniała rasa pojawiła się ponownie w Europie. W 1989 roku zostaje założony przez Państwa  Epprecht w Szwajcarii klub o nazwie Stowarzyszenie Białego Owczarka w Szwajcarii (GWS). Jego założyciele postawili sobie jasny cel- międzynarodowe uznanie Białych Owczarków przez FCI. W roku 1991 GWS zostaje przyjęty do SKG po czym eksperci Szwajcarskiego Związku Kynologicznego opracowują tymczasowy standard dla tej rasy, i szwajcarski SKG jako pierwszy z krajów członkowskich FCI uznaje oficjalnie tą rasę pod nazwą Białego Owczarka. Musiało minąć 12 lat aby 1 stycznia 2003 roku FCI oficjalnie uznało BOS-a za rasę pod numerem 347 nadając nazwę Białego Owczarka Szwajcarskiego (Berger Blanc Suisse). Nazwa ta stąd ,iż w momencie złożenia wniosku o uznanie rasy, to Szwajcaria stała się krajem pochodzenia i patronatu BOS-om przyjmując odpowiedzialność za tę rasę.

 

                         Sebastian Wielgolewski.

 

 

 

Z czystym sumieniem mogę tę rasę polecić.

 

                                                                                                                                                                   

BIAŁY OWCZAREK SZWAJCARSKI

WZORZEC

 
 
 
 
Wygląd: biały, silny, dobrze umięśniony pies, średniej wielkości, o stojących uszach, o wydłużonym formacie, eleganckiej, harmonijnej budowie.
 
 Rozróżniamy dwie odmiany tej rasy : psy krótkowłose i dłygowłose.
 
Wzrost :
Psy : 60 - 66  cm.
Suki : 55 - 61 cm.
 
 Waga :
Psy : ok 30 - 40 kg.
Suki : ok. 25 - 35 kg.
 
Nadmieniam, że nasze to waga ciężka, genetyka amerykańsko-kanadyjska
mocna budowa taki typ preferujemy. Suczki jak i pieski są bardzo postawne i podobają się na wystawch, odnosimy olbrzymie sukcesy.
 
Głowa : mocna, delikatnie rzeźbiona, proporcjonalna do ciała. Widziana z góry i z dołu ma formę klina.
 
Nos : średniej wielkości, czarna pigmentacja wysoce pożądana, wargi możliwie najczarniejsze.
 
Szczęki  - zęby : uzębienie kompletne, osadzone prostopadle do szczęk, zgryz nożycowy.
 
Oczy : w kształcie migdałów, średniej wielkości, lekko skośne, koloru brązowego do ciemno brązowego, powieki dobrze dopasowane do gałki ocznej,  czarne brzegi powiek wysoce pożądane.
 
Uszy : wysoko osadzone, dość duże, doskonale stojące, równolegle, skierowane do przodu, w kształcie zaokrąglonych trójkatów.
 
Szyja : średniej długości, dobrze umięśniona.
 
 Tułów : mocny, dobrze umięśniony, kłąb wyraźnie zaznaczony, klatka piersiowa dobrze wysklepiona.
 
Kończyny : przednie proste, umiarkowanie rozstawione, widziane z profilu dobrze kątowane, łokcie przylegające, łopatka długa, tworząca odpowiedni kąt z ramieniem.
Tylne widziane z tyłu proste i równolegle, średnio rozstawione, widziane z profilu dobzre kątowane, udo średniej długości, mocno umieśnione, podudzie średnio długie, skośne.
 
Ogon : gęsto owłosiony, w kształcie szabli, zwężający się ku końcowi, osadzony dośc głęboko, siega co najmniej do stawu skokowego, w spoczynku zwisa prosto, lub z lekkim szablastym wygięciem, w ruchu noszony wyżej, ale nigdy powyżej grzbietu.
Wady
 
lekkie : obecność delikatnych jasnych znaczeń na nosie, wargach,  powiekach,
delikatne ciemne zaznaczenia na końcówkach uszu, palcach, ogonie.
 
poważne : brak wdzięku, kwadratowa sylwetka, niewystarczająco zaznaczone piętno płci ( obojnactwo ), brak więcej niz dwóch przedtrzonowców, opadające uszy, półstojące lub złamane ucho, linia grzbietu mocno pochyła jak u owczarka niemieckiego, ogon zakręcony, połamany, noszony ponad grzbietem,obecność znaczeń jasnopłodowych z czarnym nalotem, znaczenia żółtawe lub brunatne.
 
eliminujące : osobniki lękliwe, agresywne, oko niebieskie lub kuliste, całkowity brak pigmentacji, albinizm, brak jednego jądra.
 

                                                    Agnieszka Wielgolewska.